Ιούν 06 2017

ΑΣ ΓΙΝΕΙ Η ΑΥΤΟΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

το κλείσιμο ενός δημόσιου σχολείου,πανεπιστημίου ή άλλου εκπαιδευτικού ιδρύματος είναι ένα δυσάρεστο γεγονός αφού πληττει την κυριότερη πηγή μετάδοσης γνώσεων και αφορά το σύνολο της κοινωνίας.

η παιδεία του καπιταλισμού σκοπός της είναι να δημιουργήσει επιστήμονες αλλά όχι προσωπικότητες. Μια αστική εκπαίδευση ασφαλώς εμπορευματοποιημένη σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς. Μια βιομηχανία σκέψης,με μηχανισμούς προσαρμοσμένους να εξειδικεύσουν τη γνώση στο ειδικότερο χωρίς να αποκλίνει στο ελάχιστο από τη κυρίαρχη ιδεολογία. Ένα σύστημα που κατά κύριο λόγο έχει συγκροτηθεί από γενίτσαρους-πειθήνια όργανα απόλυτα κατευθυνόμενα,με θρησκευτική προσήλωση,με αυστηρή επιτήρηση και πειθαρχία.

 

να δούμε την γνώση απελευθερωμένη από τα δεσμά του κράτους.

η αλληλέγγυα συνεισφορά γνώσης να αγκαλιαστεί από τις τοπικές κοινωνίες και να γίνει όπλο ενάντια στην παροχή καλουπωμένης με στεγανά γνώσης.

Μια γνώση απαλλαγμένη από καριέρες και ιεραρχικές δομές αλλά αντίθετα σχέσεις εξισωμένες και οριζόντιες.

Μια γνώση που παρέχεται με βάση τις ανάγκες του εκπαιδευόμενου χωρίς τη διαδικασία της εξεταστικής μέγγενης,της λαίλαπας των φροντιστηρίων και της διαδικασίας της αξιολόγησης με βάση τα κριτήρια των τεστ και της καλής διαγωγής.

να δούμε τη γνώση μακριά από αθέμιτους ανταγωνισμούς.

Να σταματήσουμε τη ψυχοφθόρα νοοτροπία της πτυχίο-μανίας που καταλήγει διακόσμηση τοίχου.

Η γνώση είναι δικαίωμα ανεξαρτήτου ηλικίας,κοινωνικής τάξης και φύλου.

Αποτελεί εργαλείο χειραφέτησης του μυαλού και είναι ανεξάντλητη πηγή που όλοι οι διψασμένοι οδοιπόροι μπορούν να ικανοποιήσουν αδηφάγα την ανάγκη τους. Μέσα στα πλαίσια της εξερεύνησης είναι πρωτόγονο ένστικτο διαιώνισης του ανθρώπινου είδους αφού όσο ζούμε μαθαίνουμε

No responses yet

Ιούν 03 2017

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΟΥΣ

καταστρέφουν παντού.: το φυσικό περιβάλλον, τα ζώα, τη γη και τις ζωές μας, με τις εξορύξεις πετρελαίου και χρυσού, τις τεράστιες βιομηχανίες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, τη μόλυνση των θαλασσών.

δεν είναι κάτι το φυσικό η εξόρυξη του μη ανανεώσιμου ορυκτού από τα έγκατα της γης. σαν να είναι ανάγκη όπως το νερό και η τροφή, για την επιβίωση μας.

οι τοπικές κοινωνίες δεν αποφάσισαν για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, που επηρεάζει όλους, εμάς και τους απογόνους μας, το φυσικό μας περιβάλλον και όλα τα είδη ζωής που συνυπάρχουν μαζί μας σε ετούτο το τόπο. Δεν πρόκειται για το μπάζωμα λακκουβας σε κάποιο δρομάκι που εννοείται ότι πρέπει να γίνει και δεν χρειάζεται η συναίνεση όλων των ιονίων νήσων για να γίνει, γιατί δεν επηρεάζει όλους.

Πρόκειται για ένα εγχείρημα πού θα καθορίσει το βίος γενιών και γενιών. Είναι ένα μεγαλεπήβολο έργο πού με μία στραβή(φυσική καταστροφή, όπως υπερκαταιγιδα η σεισμός, τρομοκρατικό χτύπημα, πόλεμος η ανθρώπινο λάθος-ατύχημα) μπορεί να οδηγήσει στην ολοκληρωτική καταστροφή της ζωής μας στη Κεφαλονιά,Ζάκυνθο,Ηλεία και το Ιόνιο. Όχι πως χρειάζεται να γίνει στραβή εδώ πού τα λέμε. Η μόλυνση είναι στάνταρτ και θα μείνει κληρονομιά για τις επόμενες γενιές. Όπως στάνταρτ θα είναι και η κρατική και παρακρατική τρομοκρατία που θα υποστούμε, καθώς θα έχουν συμφέροντα τα οποία θα τα εξασφαλίσουν με οποιοδήποτε κόστος ή και «παραπλευρη απώλεια».

Δεν θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας Όπως το παρουσιάζουν η νομίζει κανείς ότι θα δημιουργηθούν καμιά εκατοστή χιλιάδες. Η πραγματικότητα είναι ότι θα είναι ελάχιστες οι θέσεις εργασίας και σε αυτές θα βολέψουν τα ανίψια και τα πατζανάκια τους. Αλλά δεν πα να μας βολέψουν και όλους στη τελική. Το φυσικό μας περιβάλλον, όπως και η ψυχή μας, δεν είναι για πούλημα.

η αποφαση πάρθηκε από λίγους και επιβάλλεται σε όλους. Το ζήτημα είναι να μην τους επιτρέψουμε να λεηλατήσουν της Ζωή μας.

Ο αληθινός πλούτος είναι η φύση, το καθαρό περιβάλλον, είναι η καλή υγεία. Ανάγκες είναι η τροφή, το νερό, είναι η στέγη, η Γη, είναι ο αέρας, η συντροφικότητα. όχι οποιαδήποτε τεχνολογική άνεση μπορεί να μας προσφέρει ο τρόπος ζωής μας, πάντα υπό την απειλή και πάντα σε βάρος ανθρώπου, ζώου και του περιβάλλοντος, και συνεπώς της συνείδησης μας

No responses yet

Μαρ 23 2017

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ.

ΟΧΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ.

Οι παρελάσεις σας βρωμάνε/είναι γεμάτες φασισμό,εθνικισμό,μιλιταρισμό και ρατσισμό. μαθαίνουν να υπακούμε σε εντολές χωρίς δεύτερη σκέψη,να λειτουργούμε σαν μάζα,να περπατάμε και να συμπεριφερόμαστε σαν κουρδισμένα στρατιωτάκια. Η εξουσία καλεί να γιορτάσουμε τους πολέμους της πατρίδας,να δοξάσουμε το έθνος και τον στρατό του,να μισήσουμε λαούς που έτυχε να είναι διαφορετικοί από εμάς.

Ποτέ μας δεν θα πολεμήσουμε για κανένα έθνος,χώρα,στρατό ή θρήσκεια. Δεν θα γίνουμε πιόνια στους πολέμους των πλουσίων και ισχυρών.

*δεν πειθαρχούμε,δε βαράμε προσοχές σαμποτάζ σε παρελάσεις και εθνικές γιορτές.

*τα όνειρα μας δε δέχονται βηματισμό.

*ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ.

*ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΡΜΟ.

*επίθεση στην εθνική ενότητα,άρνηση των παρελάσεων.

Το μόνο ιδανικό για το οποίο πολεμάμε είναι η οικοδόμηση μιας κοινωνίας ελευθερίας και ισότητας,μέσα από την κοινωνική επανάσταση για την Αναρχία

No responses yet

Μαρ 18 2017

συλλογική δημιουργικότητα και δράση

Δεν χρειαζόμαστε κανέναν, πέρα από τη συλλογική μας δημιουργικότητα και δράση, για να φτάσουμε σε μια κοινωνία αγάπης και φιλίας, Αναρχιας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

Λέμε όχι σε κόμματα, τάξεις, έθνη, φυλές, Θρησκείες.

Αναρχικη οργανωση-αυτοοργανωση.

αντι-ιεραρχικές λαϊκές συνελεύσεις που οι αποφάσεις παίρνονται από όλους που συμμετέχουν στη συνέλευση και όχι από εκλεγμένους αντιπροσώπους.

συμμετοχή στα κοινά και στη λήψη των αποφάσεων, ενάντια στις αποφάσεις των πολιτικών, των κομμάτων, των εξουσιαστων.

ελευθερία χωρίς ισότητα δεν νοείται.

κοινωνική αντιεξουσία

No responses yet

Μαρ 18 2017

Η απελευθέρωση της Γυναίκας θα είναι Αναρχική

Η απελευθέρωση της γυναίκας θα είναι αναρχική

Η νέα αναρχική κοινωνία, είναι η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει τη γυναικεία χειραφέτηση

No responses yet

Μαρ 18 2017

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΤΕΓΗΣ.

θα συνεχίσουμε να δημιουργούμε δομές αλληλεγγύης και αγώνα, θα συνεχίσουμε να ζούμε και να παλεύουμε.

αυταπατώνται αν πιστεύουν ότι το κίνημα αλληλεγγύης θα πτοηθεί. Επιμένουμε στην αλληλεγγύη, αντιστεκόμαστε στην καταστολή. Οι καταλήψεις θα παραμείνουν, οι καταλήψεις θα ξανανοίξουν

No responses yet

Μαρ 11 2017

Αναρχικα-Αντιεξουσιαστικά στέκια και αυτοδιαχειριζομενοι χώροι Πάτρας

*Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε Τοπική Ένωση Πάτρας: rocinante.patra@yahoo.com aprpatras.blogspot.gr

*Αυτοδιαχειζόμενος χώρος Επί τα Πρόσω Πάτρα -Πατρέως 87 (κοντά στις σκάλες) epitaprosw@gmail.com / epitaprosw.espivblogs.net

 

*Άτακτον Αναρχικό/Αντιεξουσιαστικό Στέκι Πάτρας -ΑΣΤΙΓΓΟΣ100&ΚΑΝΑΚΑΡΗ ΡΟΥΦΟΥ atakton.espivblogs.net /  atakton@espiν.net

 

*Αυτοδιαχειριζόμενος χώρος ΑΝΑΤόΠΙΑ Πάτρα -κορίνθου171 https://anatopia.wordpress.com

 

 

 

(1).:Ανακοίνωση του αυτοδιαχειριζόμενου χώρου Επί τα Πρόσω στην Πάτρα

από “επί τα πρόσω”  30/08/2016 athens.indymedia

Λειτουργία χώρου από 30 Αυγούστου 2016

Ο αυτοδιαχειριζόμενος χώρος Επί τα Πρόσω (Πατρέως 87 στην Πάτρα)θα είναι ανοιχτός από την Τρίτη 30 Αυγουστου και κάθε Τρίτη και Πέμπτη από τις 19:00 έως τις 22:00.

Στο χώρο λειτουργούν δανειστική βιβλιοθήκη, αναγνωστήριο, βιβλιοπωλείο κινηματικών εκδόσεων, distro ανεξάρτητων μουσικών παραγωγών για την προώθηση και την στήριξη της αυτοοργανωμένης, αντιεμπορευματικής μουσικής σκηνής και αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο.

Παράλληλα, θα βρείτε έντυπα του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος, αλλά και ευρύτερα όσων αγωνίζονται αυτοοργανωμένα και από τα κάτω.

Σε άτακτες στιγμές στο χώρο φιλοξενούνται εκδηλώσεις, προβολές, συζητήσεις και μια σειρά από πολιτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε το blog: epitaprosw.espivblogs.net

 

(2).:ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

 

 

(3).:επί τα πρόσω αυτοδιαχειριζόμενος χώρος

Λίγα λόγια για το χώρο

Ο αυτοδιαχειριζόμενος χώρος “επί τα πρόσω” συγκροτήθηκε από αναρχικούς και αναρχικές που -σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό- συνυπάρχουμε εδώ και καιρό σε πολιτικές διαδικασίες, σε κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες και σε άλλα αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα, όπως η κατάληψη Παραρτήματος που στις 5 Αυγούστου σφραγίστηκε από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς μαζί με την κατάληψη Μαραγκοπούλειο και την κατάληψη Ν.Γύζη 33 – αυτοδιαχειριζόμενο στέκι ΤΕΙ.

Φτιάχνουμε ένα χώρο συνάντησης, ανάπτυξης δραστηριοτήτων και επαφής με εκείνους και εκείνες που είτε πορευτήκαμε μαζί στους δρόμους του αγώνα ως σήμερα είτε θα γνωριστούμε σε αυτούς που μας περιμένουν για να τους διαβούμε αύριο…

Επιδιώκουμε να γίνει σταθερό σημείο αναφοράς για ουσιαστική επικοινωνία, ζύμωση και συλλογική αυτομόρφωση, εξάσκηση της κριτικής σκέψης και ζωντανή ανθρώπινη δημιουργία, μακριά από εφήμερες συνευρέσεις, βαλτωμένες στα στάσιμα νερά των αδιεξόδων που γεννά η επιβεβλημένη καθημερινότητα του ατομικού ανταγωνισμού, της αποξένωσης και της απάθειας…

Προωθούμε τη λογική της αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας, της αυτοοργανωμένης έκφρασης, της ισότιμης συμμετοχής και της οριζοντιότητας με την πεποίθηση πως ο τρόπος που αγωνιζόμαστε σήμερα έχει άμεση συνάφεια με την κοινωνία που θέλουμε να οικοδομήσουμε αύριείτ

Σκοπεύουμε να αποτελέσει εφαλτήριο για ακηδεμόνευτη παρέμβαση και δράση πάνω σε μια σειρά από ζητήματα που σχετίζονται με τη ζωή μας και των γύρω μας και τις επιπτώσεις που έχουν πάνω σε αυτές, οι επιλογές και οι σχεδιασμοί των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών…

Δεν έχουμε αυταπάτες περί εξωραϊσμού και μεταρρύθμισης της υπάρχουσας ασφυκτικής πραγματικότητας και στρεφόμαστε ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς τους, αναγνωρίζοντας πως είναι οι βασικοί υπεύθυνοι για τη διαιώνιση των καταπιεστικών και εκμεταλλευτικών σχέσεων που γεννούν τη φτώχεια και την εξαθλίωση, τις κοινωνικές και ταξικές ανισότητες και τη λεηλασία του φυσικού κόσμου.

Με λίγα λόγια, στην βαρβαρότητα του σήμερα δεν φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε οάσεις ελευθερίας αλλά δημιουργούμε ένα χώρο ανοιχτό για οποιαδήποτε και οποιονδήποτε επιθυμεί να ορθώσει αντιστάσεις, να παράξει αρνήσεις και να αναζητήσει καταφάσεις στην επίπονη αλλά όμορφη διαδικασία της κοινωνικής χειραφέτησης και της δημιουργίας ενός νέου κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης κι ελευθερίας… Για όσους και όσες γυρίζουν την πλάτη στον κόσμο των κυρίαρχων και διαμορφώνουν τους όρους για την κοινωνική επανάσταση, την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

…και λίγα για την ιστορία

Τον Απρίλιο του 1896, κυκλοφόρησε στην Πάτρα, ως αναρχική, η εφημερίδα “Επί τα Πρόσω”. Η ομάδα που δημιουργήθηκε γύρω από αυτήν ήταν η πρώτη ξεκάθαρα αναρχική κομμουνιστική ομάδα σε όλο τον ελλαδικό χώρο με αρκετά συστηματική δράση και συνδέθηκε πολύ στενά με τις αγροτικές εξεγέρσεις και άλλους αγώνες, υποκινώντας μερικές από αυτές και προβάλλοντάς τες στις σελίδες της. Τα μέλη της σχεδόν πάντα βρίσκονταν σε διάφορα χωριά και προπαγάνδιζαν τις αναρχικές ιδέες. Η περίοδος 1893-1905 χαρακτηρίστηκε από συχνές εξεγέρσεις, στάσεις και ένοπλα συλλαλητήρια. Τα μέλη της «Επί τα Πρόσω» συμμετείχαν ενεργά στο όλο κίνημα, διανέμοντας την εφημερίδα με τα εκλαϊκευμένα της άρθρα, φυλλάδια και άλλα, αποκτώντας έτσι τεράστιες προσβάσεις στην τοπική κοινωνία. Εκτός από την εφημερίδα, η ομάδα κυκλοφορούσε και διένειμε σε μπροσούρες και φυλλάδια διάφορα αναρχικά κείμενα και χειρόγραφες μεταφράσεις, τα οποία αποτέλεσαν την «Αναρχική Βιβλιοθήκη», που κατασχέθηκε δύο φορές, τον Νοέμβριο του 1896 και τον Φεβρουάριο του 1898.

*στο χώρο -που θα βρείτε ανοιχτό κάθε Τρίτη, Πέμπτη από 7 έως 11μ.μ και Σάββατο πρωί από 11π.μ. έως 2μ.μ., υπάρχουν δανειστική βιβλιοθήκη, αναγνωστήριο, βιβλιοπωλείο κινηματικών εκδόσεων, distro ανεξάρτητων μουσικών παραγωγών για την προώθηση και την στήριξη της αυτοοργανωμένης, αντιεμπορευματικής μουσικής σκηνής και αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο. Παράλληλα, θα βρείτε έντυπα του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος, αλλά και ευρύτερα όσων αγωνίζονται αυτοοργανωμένα και από τα κάτω.

**σε άτακτες στιγμές στο χώρο φιλοξενούνται εκδηλώσεις, προβολές, συζητήσεις και μια σειρά από πολιτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-AΝΤΙΣΤΑΣΗ

Αυτοδιαχειζόμενος χώρος “Επί τα Πρόσω” – Πατρέως 87 (κοντά στις σκάλες) | epitaprosw@gmail.com

(4).:ΣΧΕΤΙΚΆ ΜΕ ΤΟ ΑΝΑΡΧΙΚΌ / ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΌ ΣΤΈΚΙ ΆΤΑΚΤΟΝ

Βιώνουμε μια περίοδο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης όπου κράτος και κεφάλαιο προσπαθούν διαρκώς να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους. Η επιβολή τους σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας αποτελεί πραγματικότητα καθώς το άτομο καλείται να ακολουθήσει προπαρασκευασμένα μοντέλα διαβίωσης. Μέσα στην περιρρέουσα συνθήκη της ανέχειας, της εξαθλίωσης και του κοινωνικού κανιβαλισμού, το κράτος επιστρατεύει όλα τα μέσα είτε για να αποσπάσει την πολυπόθητη κοινωνική συναίνεση είτε για να επιβάλει τη σιωπή και την πειθάρχηση. Από τις επιτάξεις των απεργών μέχρι τις αθρόες συλλήψεις διαδηλωτών και από τις εκκενώσεις των καταλήψεων μέχρι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και τις μπούκες στα σπίτια αναρχικών, το κράτος επανορίζει τους εχθρούς του και τους θέτει στο επίκεντρο της καταστολής. Όσοι και όσες αντιστέκονται σ’ αυτή τη συνθήκη ή αποκλίνουν της νόρμας που επιτάσσει ο σύγχρονος πολιτισμός, πρέπει να απομονωθούν, να διαπομπευτούν ή να επανανοηματοδοτηθούν ως εγκληματικές φιγούρες. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί γίνονται ολοένα και πιο μεθοδευμένοι οικοδομώντας έτσι ένα απόρθητο φρούριο για την ηγεμονία κράτους και κεφαλαίου. Στη θωράκιση της ηγεμονίας αυτής έρχονται να συνδράμουν οι νεοναζί, υποβαστάζοντας απ’ τα ακροδεξιά το σύστημα, διασπείροντας το φόβο και τη μισαλλοδοξία ταυτόχρονα με τις δολοφονικές τους επιθέσεις κατά μεταναστών και αγωνιστών. Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό βαρβαρότητας εντείνεται η επίθεση της κυριαρχίας στον αναρχικό / αντιεξουσιαστικό χώρο και με τη σειρά τους θα βρεθούν στο στόχαστρό της και οι υποδομές του στην πόλη της Πάτρας.

Έτσι, στις 5 Αυγούστου 2013 οργανώνεται με τις άνωθεν εντολές Δένδια και την άριστη συνεργασία δήμου, πυροσβεστικής και μπάτσων, επιχείρηση εκκένωσης τριών καταλήψεων της πόλης (κατάληψη Παραρτήματος, κατάληψη Μαραγκοπούλειο, κατάληψη Ν. Γύζη 33 – ΤΕΙ). Η προσπάθεια φίμωσης του λόγου και η αποδυνάμωση της δράσης όσων αντιστέκονται απέναντι στις νόρμες του καπιταλιστικού βούρκου αποτελούν μεταξύ άλλων βασική προτεραιότητα της κυριαρχίας και έτσι η ανάγκη για διάλυση των ανταγωνιστικών προς τον κόσμο τους δομών, τοποθετείται ψηλά στην ατζέντα. Παρ’ όλα αυτά οι καταλήψεις λειτούργησαν και λειτουργούν ως εργαλεία προώθησης των αντιλήψεών μας, χωρίς να ετεροκαθοριζόμαστε από αυτές ή να τις μετατρέπουμε σε αυτοσκοπό. Η παρουσία μας στο δρόμο αλλά και η προσπάθειά μας για αντιπληροφόρηση, διάχυση των αναρχικών προταγμάτων και αντιπαράθεση απέναντι στον κυρίαρχο λόγο και εξακολούθησαν -και μετά τις εκκενώσεις- να αποτελούν στόχο και κομμάτι της δράσης μας. Με άλλα λόγια η κινηματική μας πραγματικότητα συνέχισε να υφίσταται.

Θέλοντας να δημιουργήσουμε ένα χώρο συνεύρεσης και αντίστασης, οι συλλογικότητες Ράδιο Κατάληψη 93,7 fm, σχολείο μεταναστών και μικρών ρομά «τελευταίο θρανίο», το συλλογικό εγχείρημα λόγου και δράσης Πέρασμα, αλλά και σύντροφοι και συντρόφισσες, πήραμε την απόφαση να φτιάξουμε αυτό το στέκι. Είμαστε αναρχικοί / αντιεξουσιαστές, και αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως ένα κομμάτι του πολύμορφου, ριζοσπαστικού κινήματος. Βρεθήκαμε, ζυμωθήκαμε και χτίσαμε σχέσεις τόσο μέσα στις καταλήψεις της Πάτρας όσο και μέσα σε διαδικασίες, συνελεύσεις και κοινότητες αγώνα που δομούνταν ανά συνθήκη και αποτελούσαν εστίες αντίστασης εντός του μητροπολιτικού ιστού. Ως σημείο συναρμογής λειτούργησε το πρίσμα μέσω του οποίου αναλύουμε τη σύγχρονη πραγματικότητα, όπως και τα μέσα, τα εργαλεία και οι πρακτικές που χρησιμοποιούμε με γνώμονα την θέση που επιλέγουμε να λάβουμε στον κοινωνικό – ταξικό πόλεμο.

Οι επιδιώξεις που έχουμε για το χώρο αυτό δεν θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν σε μερικές λέξεις, αλλά τα παρακάτω συνιστούν την ευρύτερη κατεύθυνση στην οποία θα θέλαμε να κινηθεί. Το «Άτακτον» ευελπιστούμε να λειτουργήσει ως ένα ακόμη σημείο αναφοράς του κινήματος της Πάτρας, ένας χώρος συνεύρεσης για όσους αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ανάμεσα στους καταπιεζόμενους αυτής της κοινωνίας και πράττουν προς μια απελευθερωτική κατεύθυνση. Αυτά αποτυπώνονται έμπρακτα μέσω του πλήθους των συλλογικοτήτων, συνελεύσεων, εκδηλώσεων και υποδομών που στεγάζει ο χώρος. Ο στόχος μας για το στέκι είναι να αποτελέσει ένα μέρος ανατρεπτικής δράσης και έκφρασης με χαρακτηριστικά ξεκάθαρα εχθρικά ως προς το υπάρχον. Ένα εργαλείο που επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε για τη συνέχιση και την όξυνση του διαρκούς αγώνα προς την ατομική και συλλογική απελευθέρωση.

Όλα αυτά δεν θα ήταν εφικτά αν δεν υπήρχε μια συναποφασισμένη πολιτική βάση η οποία συνεισφέρει όχι μόνο στο να προβάλλει ξεκάθαρα τον τρόπο λειτουργίας μας αλλά και στο να διασφαλίσει τα χαρακτηριστικά του χώρου. Τα ακόλουθα περιγράφουν τόσο την ίδια τη συνέλευση του στεκιού, όσο και τις συλλογικότητες και τα εγχειρήματα που συμμετέχουν, αλλά και το πώς επιλέγουμε να δρούμε και να δομούμε τις σχέσεις μας εντός και εκτός αυτού. Η ιεραρχία σαν δομικό στοιχείο του εκμεταλλευτικού συστήματος παράγει και αναπαράγει σχέσεις εξουσίας και καταπίεσης είτε μέσω θεσμών είτε μέσω κοινωνικών ρόλων. Από τα κόμματα και τις εκλογές, τις θεσμικές αρχές και το δικαστικό σύστημα, μέχρι τη θέση και τα χαρακτηριστικά που επιβάλλονται και καλλιεργούνται στους ανθρώπους βάση φύλου, σεξουαλικής έκφρασης, καταγωγής, μορφωτικού επιπέδου ή χρώματος του δέρματος δομείται μια κοινωνική συνθήκη όπου οι άνθρωποι κατηγοριοποιούνται σε ανώτερους – κατώτερους, καταπιεστές και καταπιεζόμενους. Δεν μπορούμε παρά να στεκόμαστε εχθρικά απέναντι σε κάθε τι που αναπαράγει ιεραρχικές και εξουσιαστικές σχέσεις και αυτό το κάνουμε προτάσσοντας έναν άλλο τρόπο οργάνωσης και συνύπαρξης.

Η συνέλευση του στεκιού, οι συλλογικότητες και οι συνελεύσεις που στεγάζονται σε αυτό βρίσκονται και συζητούν ισότιμα, στη βάση της συνδιαμόρφωσης και της από κοινού συμφωνίας. Σε αντίθεση με τα καλούπια του προβαλλόμενου τρόπου διασκέδασης, συνεύρεσης και επικοινωνίας, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το χρήμα, οι εκδηλώσεις και οι δράσεις μας δεν έχουν σκοπό το κέρδος, δεν χρηματοδοτούνται από χορηγούς ή οικονομικούς παράγοντες και δεν αντιλαμβανόμαστε τις υποδομές μας και τα αντικείμενα που τις απαρτίζουν σαν εμπορεύματα. Έχοντας τοποθετήσει ξεκάθαρα το ρόλο των μέσων μαζικής ενημέρωσης ως κομμάτι του εξουσιαστικού συμπλέγματος, είτε λειτουργώντας ως μέσο κρατικής προπαγάνδας είτε τροφοδοτούμενα και καθοδηγούμενα από τους πιο επιφανείς οικονομικούς παράγοντες, είτε, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, και τα δύο μαζί, δεν μπορούμε παρά να μην έχουμε καμία σχέση με κανέναν εκπρόσωπο τους. Επιλέγουμε να δημιουργούμε και να στηρίζουμε δομές αντιπληροφόρησης που πηγάζουν από τους ίδιους τους αγωνιζόμενους ανθρώπους και καταλήγουν αδιαμεσολάβητα σε αυτούς.

Με βάση τα παραπάνω επιλέξαμε να δημιουργήσουμε δομές ανταγωνιστικές ως προς τις υπάρχουσες αμφισβητώντας στην πράξη την κυρίαρχη κουλτούρα και την προδιαγεγραμμένη καθημερινότητα που μας κρατάνε δέσμιους στον κόσμο των επίπλαστων αναγκών και του καταναλωτισμού. Μια εξ αυτών είναι το αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο που έχει αντιεμπορευματικό χαρακτήρα, προωθεί τη λογική της ελεύθερης συνεισφοράς και έχει στόχο να λειτουργήσει ως τόπος και χρόνος συνάντησης και επικοινωνίας, ζύμωσης των ιδεών μας και οικοδόμησης σχέσεων απέναντι στην κυρίαρχη κουλτούρα της αποξένωσης, της μιζέριας και του αλλοτριωμένου τρόπου διασκέδασης. Επίσης στο χώρο στεγάζεται δανειστική βιβλιοθήκη και βιβλιοπωλείο κινηματικών εκδόσεων που διαθέτει έντυπα και βιβλία αυτοοργανωμένων εκδοτικών εγχειρημάτων με βασική επιδίωξη την αυτομόρφωση, την ψυχαγωγία αλλά και την πρόσβαση σε αναλυτικά εργαλεία που μας βοηθούν να αντιληφθούμε την ιστορία αλλά και να κάνουμε σχέδια για το παρόν και το μέλλον. Τα έσοδα του βιβλιοπωλείου καλύπτουν είτε τις ανάγκες για τη συνέχιση των εκδοτικών εγχειρημάτων είτε στοχεύουν στη στήριξη των ταμείων αλληλεγγύης που δραστηριοποιούνται στον ελλαδικό χώρο. Τέλος, θεωρώντας ότι η δράση και η αλληλεγγύη μας στους διωκόμενους αγωνιστές δεν πρέπει να περιορίζεται στην κάλυψη των οικονομικών εκβιασμών του δικαστικού και νομικού συμπλέγματος, στηρίζουμε το Ταμείο Οικονομικής Υποστήριξης Διωκόμενων Αγωνιστών / Αγωνιστριών Πάτρας, ώστε να ξεπερνιέται ο οικονομικός σκόπελος και να επικεντρώνεται το κίνημα στο πολιτικό σκέλος της αλληλεγγύης.

Απέναντι σε έναν πολιτισμό που ολοένα και περισσότερο κατασπαράζει τις ζωές μας, μετατρέποντάς μας σε εμπορεύματα, σε όντα χωρίς βούληση και «θέλω», εμείς διαλέγουμε το δρόμο της αντίστασης. Μαχόμαστε και επιλέγουμε να επιτεθούμε με κάθε μέσο στο σαθρό οικοδόμημα του καπιταλισμού, προωθώντας δομές που δεν στοχεύουν στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά στη δημιουργία σχέσεων βασισμένων στη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, επιδιώκοντας έναν κόσμο χωρίς δεσμά όπου οι ατομικότητες και οι συλλογικότητες θα έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο πάνω στη δόμηση των ζωών τους.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

αναρχικό / αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον

ΑΝΟΙΧΤΆ ΚΆΘΕ ΤΕΤΆΡΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ ΜΕΤΆ ΤΙΣ 20:00

 

(5).:ΑΝΑΤόΠΙΑ

Ο αυτοδιαχειριζόμενος χώρος ΑΝΑΤΟΠΙΑ λειτουργεί εδώ και 10 χρόνια στην πόλη της Πάτρας και αποτελείται από ανθρώπους που εχθρευόμαστε την εκμεταλλευτική οργάνωση της κοινωνίας και τις κυρίαρχες ιδεολογίες που τη διασφαλίζουν. Επιχειρούμε να δημιουργήσουμε ένα πραγματικό σημείο αναφοράς στην πόλη, έναν κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό χώρο που επιδιώκει να καλύψει ένα πλήθος αναγκών, χωρίς «νταβατζήδες» πάνω από τα κεφάλια μας. Μιλάμε για την ανάγκη να συζητήσουμε τι γίνεται γύρω μας και να βρεθούμε με ανθρώπους που δεν γουστάρουν τις κάθε είδους εξουσίες και επιθυμούν να κουβεντιάσουν τα προβλήματα και τις απόψεις τους. Την ανάγκη πολιτικών συλλογικοτήτων και πρωτοβουλιών να διαθέτουν έναν αυτόνομο (από τον δήμο, τα μίντια, τα κόμματα)  χώρο, ως σημείο αναφοράς. Την ανάγκη για έκφραση και δημιουργία έξω από τα μαγαζιά και την βιομηχανία του κυρίαρχου πολιτισμού.

Μιλάμε τέλος για την κοινωνική ανάγκη της επικοινωνίας, μακριά από lifestyle καλούπια και εμπορευματικές σχέσεις, για ανθρώπους που θέλουν να εκμεταλλευτούν τον ελεύθερο χρόνο έξω από την κυρίαρχη κουλτούρα της οργανωμένης διασκέδασης -του μαγαζιού και της καφετέριας.

Λίγα λόγια για τον τρόπο λειτουργίας μας.

Η διαχειριστική συνέλευση της ανατόπια λειτουργεί και αποφασίζει βάσει κοινά συμφωνημένων αντιλήψεων και αρχών (χωρίς να αποτελεί ούτε να επιθυμεί να αποτελέσει στο μέλλον πολιτική ομάδα με συγκεκριμένες θέσεις για διάφορα ζητήματα). Ο χώρος είναι αυτοδιαχειριζόμενος που σημαίνει ότι οι μόνοι υπεύθυνοι για τη διαχείρισή του είναι όσοι απαρτίζουν τη διαχειριστική του συνέλευση, η οποία συζητάει ισότιμα και χωρίς ιεραρχίες, με στόχο την ομαλή λειτουργία του χώρου. Επιλέγουμε να μη χρηματοδοτούμαστε από κανέναν χορηγό, κόμμα, δήμο, μη κυβερνητική οργάνωση, ή επιχείρηση, διασφαλίζοντας έτσι την αυτονομία μας στον λόγο και στην δράση.  Διαλέγουμε την αυτοχρηματοδότηση, που βασίζεται στις εισφορές των μελών της διαχειριστικής συνέλευσης για να καλύπτουμε τα όποια λειτουργικά έξοδα του χώρου. Στηρίζουμε τη λογική της ελεύθερης συνεισφοράς (π.χ. στο αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο που λειτουργεί καθημερινά) και είμαστε αντίθετοι στην αποκόμιση οποιουδήποτε κέρδους από τις δραστηριότητές μας. Μην ψάξει κανείς να μας βρει μες στον οχετό των μμε αφού επιλέγουμε να μη συνεργαζόμαστε μαζί τους. Οι όποιες εκδηλώσεις γίνονται εδώ ή οι πολιτικές απόψεις που βγαίνουν από άτομα ή συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στο χώρο, βρίσκουν τη θέση τους στο δρόμο (και έπειτα φιλοξενούνται στο site της ανατόπια  https://anatopia.wordpress.com/). Περιττό να πούμε ότι ο χώρος δεν είναι ανοιχτός για φασίστες, ρατσιστές, δημοσιογράφους, σεξιστές, εθνικιστές, τύπους που δε γουστάρουν τους ομοφυλόφιλους και φέρουν ιδεολογίες που διαχωρίζουν τους από κάτω αυτής της κοινωνίας και καταλήγουν στην καταπίεση περιθωριοποιημένων κομματιών της κοινωνίας. Αυτή τη στιγμή στο χώρο στεγάζονται και συμμετέχουν διάφορες πρωτοβουλίες και συλλογικότητες. Όσοι και όσες θέλουν να γνωρίσουν από κοντά το χώρο και τα εγχειρήματα που συμμετέχουν σε αυτόν μπορούν να περάσουν κάθε μέρα από τις 19.00 ως τις 22.00 στα σίγουρα. Καθημερινά λειτουργεί αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο με ελεύθερη συνεισφορά, το βιβλιοπωλείο κινηματικών εκδόσεων και η αυτοδιαχειριζόμενη δανειστική βιβλιοθήκη.

mail: anatopia09(papaki)gmail.com

 

 

(διαφορες φωτο).:

 

 

 

 

 

 

No responses yet

Μαρ 08 2017

8 ΜΑΡΤΗ – ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ

By A.P.O. –  March 7, 2017

8 ΜΑΡΤΗ – ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ

 

Διεθνιστική και ταξική αλληλεγγύη στους αγώνες των γυναικών

 

Ενάντια στην πατριαρχία, το κράτος και τον καπιταλισμό

 

Το πρώτο κείµενο, µαζί µε αντίστοιχα µηνύµατα διεθνιστικής αλληλεγγύης από συντρόφισσες από αναρχικές οµάδες και οργανώσεις (Αναρχική Οµοσπονδία-Λονδίνο, Grupo Libertario Via Libre-Κολοµβία, Alternativa Libertaria-Ιταλία, Red Dawns-Σλοβενία, La Alzada-Χιλή και Sunbirds-Νέα Υόρκη), συµπεριλαµβάνεται στο 37ο τεύχος της αναρχικής εφηµερίδας Meydan, η οποία σήµερα αντιµετωπίζει διώξεις από το τουρκικό κράτος. Το τεύχος είναι αφιερωµένο στην 8η Μάρτη και, όπως κάθε χρόνο, εκδίδεται από τις Anarşist Kadınlar (Αναρχικές Γυναίκες). Το δεύτερο κείµενο µάς στάλθηκε από τις συντρόφισσες από την Τουρκία, για να δηµοσιευθεί στην Ελλάδα ενόψει της 8ης Μάρτη.

 

Μήνυµα αλληλεγγύης στις γυναίκες που αγωνίζονται σε όλο τον κόσµο

 

Η πατριαρχία αποτελεί ένα από τα θεµέλια του κόσµου της εξουσίας και βασικό στοιχείο κοινωνικής αναπαραγωγής του. Οι σύγχρονες εκδηλώσεις της – όπως η έξαρση της έµφυλης βίας και της εκµετάλλευσης στους χώρους δουλειάς, το trafficking και οι συνθήκες που υφίστανται οι γυναίκες πρόσφυγες στο ταξίδι του ξεριζωµού και µε τον εγκλεισµό τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης– εντείνονται όσο εντείνεται η συστηµική κρίση, η επίθεση των κυρίαρχων και την προσπάθεια εκφασισµού της κοινωνίας.

 

Ως γυναίκες, πέρα από την εκµετάλλευση και την καταπίεση που επιβάλλεται συνολικά στους από κάτω, βιώνουµε την καταπίεση και στο πεδίο των έµφυλων διαχωρισµών, ως µια ακόµη µορφή καταπίεσης που απορρέει από τη δοµή του κυρίαρχου συστήµατος. Από αυτή την άποψη, ο αγώνας των γυναικών για την απελευθέρωσή τους από τα δεσµά της πατριαρχίας είναι αναπόσπαστο κοµµάτι του αγώνα για το γκρέµισµα της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής.

 

Ως αναρχικές, προτάσσουµε ότι η απελευθέρωση των καταπιεσµένων θα είναι έργο δικό τους και όχι µιας πεφωτισµένης πρωτοπορίας που θα δρα εν ονόµατί τους. Γνωρίζουµε καλά πως η ελευθερία ούτε παραχωρείται ούτε χαρίζεται, αλλά ορίζεται και κατακτιέται µέσα από τους ίδιους τους αγώνες.

 

Πίσω από τους βολικούς για την κυριαρχία µύθους, που διαστρεβλώνουν την υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης παρουσιάζοντάς την ως αίτηµα “ισότητας” στη διαχείριση της εξουσίας, κρύβεται η ιστορία αιµατηρών µαχητικών γυναικείων αγώνων, από τις απεργίες στις οποίες πρωτοστάτησαν µετανάστριες ράφτρες στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αι., απ’ όπου αντλεί τις ρίζες της η 8 Μάρτη, ως τις Mujeres Libres, χαράσσοντας µια διαδροµή ως το σήµερα.

 

Χαιρετίζουµε λοιπόν τους αγώνες των γυναικών σε όλη τη γη: από την Τσιάπας ως τη Ροτζάβα και από την Τουρκία έως τις ΗΠΑ. Ως αναρχικές στεκόµαστε µαζί µε τα λόγια και τις δράσεις των αγωνιζόµενων γυναικών, που συναντιούνται σε µια υψωµένη γροθιά κι ένα βλέµµα αλληλεγγύης, το οποίο οπλίζει την αποφασιστικότητά µας να καταστρέψουµε κάθε µορφή καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο, για να οικοδοµήσουµε µαζί έναν κόσµο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

 

Οµάδα ενάντια στην πατριαρχία

 

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση (Οµοσπονδία Συλλογικοτήτων)

 

Μήνυµα αλληλεγγύης των Αναρχικών Γυναικών από την Τουρκία

 

Είµαστε οι γυναίκες, είµαστε εκείνες που ζούµε, από τη γέννηση έως το θάνατο, αγνοηµένες, παραµεληµένες και υποταγµένες λόγω του φύλου µας, όπου και αν βρισκόµαστε. Με όπλο µας την αλληλεγγύη, πρέπει να σταθούµε ως γυναίκες απέναντι στην πατριαρχία.

 

Είµαστε εκείνες που εκτίθενται στην παρενόχληση, τους βιασµούς, τη βία των ανδρών κάθε τάξης και κάθε κουλτούρας. Είµαστε εκείνες που τους κλέβουν τη ζωή. Πρέπει να είµαστε οργανωµένες για να επιβιώσουµε.

 

Είµαστε εκείνες που καταπιεζόµαστε, µέσα στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, στον ίδιο µας τον τόπο από τις συντηρητικές πολιτικές του κράτους. Είµαστε εκείνες που φυλακίζονται, που βασανίζονται και αιχµαλωτίζονται. Πρέπει να αντισταθούµε σε κάθε τέτοια συνθήκη.

 

Πρέπει να αγωνιστούµε ενάντια στην καταπίεση, τις επιθέσεις και τις σφαγές! Πρέπει να βγούµε στους δρόµους και να δηµιουργήσουµε την ελευθερία!

 

Πρέπει να δηµιουργήσουµε την ελευθερία µε τη δική µας θέληση, µε τις δικές µας δυνάµεις, µε την αυτοοργάνωσή µας. Την 8η Μάρτη πρέπει να βρεθούµε στους δρόµους σε όλο τον κόσµο. Πρέπει να φωνάξουµε το σύνθηµα “Ζήτω η γυναικεία αλληλεγγύη”.

 

Ζήτω η 8η Μάρτη, ζήτω η ελευθερία!

 

Anarşist Kadınlar

 

 

 

Στιγµιότυπα από γυναικείους εργατικούς αγώνες στις αρχές του 20ου αιώνα στις ΗΠΑ

 

Οι ρίζες της 8ης Μάρτη, ηµέρας που προτάθηκε το 1910 για να τιµηθούν οι γυναικείοι αγώνες, χάνονται βαθιά µέσα στο χρόνο. Σύµφωνα µε µία εκδοχή, στις 8 Μάρτη 1857 υπήρξε απεργία εργατριών ιµατισµού στη Νέα Υόρκη. Άλλες πηγές τοποθετούν τις απαρχές της «Ηµέρας της Γυναίκας» σε µια διαδήλωση απεργών το 1908 στην ίδια πόλη, ενώ άλλες υποστηρίζουν ότι αντλεί την έµπνευσή της από περισσότερους από έναν ταξικούς αγώνες. Το σίγουρο όµως είναι ότι αυτές οι ρίζες εντοπίζονται σε µια εποχή που στιγµατίστηκε από κινητοποιήσεις και απεργίες εργατριών στην Αµερική, µεταναστριών στην πλειοψηφία τους, που αντιπροσώπευαν το πιο άγρια εκµεταλλευόµενο κοµµάτι στα εργοστάσια και τις βιοτεχνίες, και οι οποίες ήρθαν σε σύγκρουση µε τα αφεντικά και την αστυνοµία, ενώ ταυτόχρονα, µέσα από την απόφασή τους να οργανωθούν και να αγωνιστούν, βρέθηκαν σε σφοδρή αντιπαράθεση µε τους καθιερωµένους και επιβεβληµένους έµφυλους ρόλους που τις ήθελαν εξαρτηµένες από τις οικογένειες και τους συζύγους τους, ανήµπορες να αντιδράσουν στους επιστάτες µέσα στα εργασιακά κάτεργα και φοβισµένες µπροστά στην καταστολή.

 

Τον χειµώνα του 1909-1910, ξεσπά η απεργία που έµεινε γνωστή ως η «Εξέγερση των 20.000», παραλύοντας 600 βιοτεχνίες γυναικείων ενδυµάτων της Νέας Υόρκης, οι µεγαλύτερες των οποίων ήταν η Triagle Waist και η Leiserson, σε έναν κλάδο που οι γυναίκες αντιπροσώπευαν το 70% των εργαζόµενων. Το µεγαλύτερο ποσοστό τους ήταν κορίτσια κάτω των 20 ετών, Εβραίες και Ιταλίδες µετανάστριες. Η αποφασιστικότητά τους ήταν εκείνη που καθόρισε την κήρυξη της απεργίας. Στις 22 Νοέµβρη 1909, στην κατάµεστη αίθουσα του Cooper Union στο Μανχάταν, η Κλάρα Λέµλικ άκουγε για περισσότερες από τέσσερις ώρες τους άντρες να µιλούν για τα µειονεκτήµατα και τους κινδύνους που περίµεναν τους εργάτες αν κατέβαιναν σε γενική απεργία. Κάποια στιγµή σηκώθηκε στο βήµα και είπε: “Άκουσα όλους τους οµιλητές και δεν διαθέτω πια άλλη υποµονή. Είµαι εργάτρια, µια από όλες αυτές που απεργούν ενάντια στις αφόρητες συνθήκες. Κουράστηκα να ακούω τους οµιλητές να µιλούν µε γενικότητες. Εδώ ήρθαµε να αποφασίσουµε αν θα κατέβουµε σε απεργία ή όχι. Εγώ προτείνω να κατέβουµε σε γενική απεργία – τώρα!”.

 

Η πρότασή της αντανακλούσε τη βούληση των περισσότερων εργατριών και ξεσήκωσε κύµα ενθουσιασµού στην κατάµεστη αίθουσα. Η απεργία διήρκησε τρεις µήνες και ήταν πρωτοφανής για τους εργοδότες, οι οποίοι χρησιµοποίησαν κάθε µέσο που διέθεταν στο οπλοστάσιό τους για να τη σπάσουν: την αστυνοµία, απεργοσπάστες, µπράβους που χτυπούσαν τις εργάτριες στις απεργιακές φρουρές. Αναφέρεται ότι οι πατεράδες και οι σύζυγοί τους προσπαθούσαν να τις αποτρέψουν από το να κατεβαίνουν στο δρόµο «για την ασφάλειά τους», και έτσι οι ίδιες χρειάστηκε να συγκρουστούν σε πολλά επίπεδα, µέσα στο οικογενειακό τους περιβάλλον και τις κοινότητές τους, προκειµένου να συνεχίσουν τον αγώνα. Κατά τη διάρκεια της απεργίας συνελήφθησαν περισσότερες από 723 κοπέλες και 19 φυλακίστηκαν. Χαρακτηριστική για το κλίµα, ήταν η δήλωση ενός δικαστή, την ώρα που εκφωνούσε την καταδικαστική απόφαση σε βάρος κάποιας εργάτριας για «υποκίνηση ταραχών»: “Απεργείτε ενάντια στον Θεό και τη Φύση, που οι νόµοι τους υπαγορεύουν πως ο άνθρωπος θα κερδίζει το ψωµί του µε τον ιδρώτα του. Κάνετε απεργία ενάντια στον Θεό!”.

 

Τον Φεβρουάριο του 1910, η απεργία έληξε µε την υπογραφή συµφωνίας που προέβλεπε αυξήσεις στα µεροκάµατα, µείωση των ωρών εργασίας και ίση µεταχείριση για τα µέλη του σωµατείου, χωρίς ωστόσο να µεταβληθούν οι συνθήκες σκληρής εκµετάλλευσης, υποτίµησης της ζωής των εργαζοµένων και εργοδοτικής τροµοκρατίας στους χώρους δουλειάς, µε τραγικές συνέπειες έναν χρόνο αργότερα.

 

Στις 25 Μάρτη του 1911, ξέσπασε φωτιά στο πολυώροφο κτήριο όπου στεγαζόταν το εργοστάσιο της Triangle Waist – µία από τις επιχειρήσεις που είχε βρεθεί στο επίκεντρο των καταγγελιών της πρόσφατης απεργίας για τις άθλιες συνθήκες εργασίας που επικρατούσαν. Εκεί εργάζονταν για περισσότερες από 10 ώρες την ηµέρα, έξι ηµέρες την εβδοµάδα, περίπου 500 γυναίκες, κυρίως µετανάστριες, ανάµεσά τους πολλά κορίτσια ακόµα και 13-14 ετών, µε τις ραπτοµηχανές τους. Όταν ξέσπασε η φωτιά στον όγδοο όροφο του κτιρίου, οι εργάτριες ήταν κλειδωµένες µέσα στο εργοστάσιο. Αυτή η τακτική ήταν πάγια ώστε να εµποδίζεται η είσοδος µελών του σωµατείου, αλλά και η έξοδος τωνεργατριών κατά τη διάρκεια της δουλειάς. Η φωτιά εξαπλώθηκε αστραπιαία, µε αποτέλεσµα τον θάνατο 146 γυναικών. Οι ιδιοκτήτες της εταιρείας που δικάστηκαν το 1914 αθωώθηκαν. Η ευθύνη τους περιορίστηκε στην καταβολή µιας ελάχιστης χρηµατικής αποζηµίωσης. Η τραγωδία συγκλόνισε την πόλη και οι εφηµερίδες έσπευσαν να εκφραστούν µε συµπάθεια για τα θύµατα. Ωστόσο, για τις εργάτριες που αντιµετώπιζαν λοιδορίες και απειλές λίγο καιρό πριν, όταν απεργούσαν ενάντια στις ίδιες συνθήκες που οδήγησαν στο θάνατο τις συντρόφισσές τους, η οργή ξεχειλίζει. Σε µια τεράστια επιµνηµόσυνη τελετή, η Rose Schneiderman, εκφωνεί τον ακόλουθο λόγο:

 

“ Θα ήµουν προδότρια απέναντι σε εκείνα τα απανθρακωµένα σώµατα αν ερχόµουν εδώ να µιλήσω για αδελφοσύνη. Εσάς τους καλούς πολίτες σας δικάσαµε και σας βρήκαµε λειψούς. […] Δεν είναι η πρώτη φορά που κορίτσια καίγονται ζωντανά σε αυτή την πόλη. Κάθε βδοµάδα µαθαίνω πως µία από τις συναδέλφους µου πέθανε πρόωρα. Κάθε χρόνο χιλιάδες από εµάς ακρωτηριάζονται. Η ζωή αντρών και γυναικών είναι τόσο φτηνή και η ιδιοκτησία τόσο ιερή. Είµαστε τόσοι πολλοί για µια θέση εργασίας που και να καούν 146 από εµάς µικρή σηµασία έχει. […]

 

Σας έχουµε δικάσει, εσάς τους καλούς πολίτες. Σας βλέπουµε τώρα, που έχετε λίγα δολάρια να δώσετε σαν φιλανθρωπία στις µητέρες και τα αδέρφια που θρηνούν. Αλλά κάθε φορά που οι εργάτριες απεργούµε για να αντισταθούµε µε τον µόνο τρόπο που ξέρουµε απέναντι σε συνθήκες αβάσταχτες, τότε έρχεται το χέρι του νόµου να µας καταπνίξει. Οι αξιωµατούχοι του κράτους έχουν να µας πουν µόνο προειδοποιητικά λόγια. Μας προειδοποιούν ότι πρέπει να είµαστε φιλειρηνικές, αλλιώς υπάρχει και η φυλακή. Κάθε φορά που ξεσηκωνόµαστε, η πυγµή του νόµου µας σπρώχνει µε τη βία πίσω σε αβίωτες συνθήκες ζωής.

 

Δεν µπορώ να µιλήσω για αδελφοσύνη σε εσάς που µαζευτήκατε εδώ. Έχει χυθεί πάρα πολύ αίµα. Από την εµπειρία µου γνωρίζω πως η σωτηρία των εργαζόµενων είναι δική τους υπόθεση. Και ο µόνος τρόπος γι’ αυτό είναι ένα ισχυρό εργατικό κίνηµα”.

 

Ψωµί και τριαντάφυλλα. Το 1912 ξεσπά η απεργία των κλωστοϋφαντουργών στο Λώρενς της Μασαχουσέτης, αψηφώντας τα συντηρητικά συνδικάτα της Αµερικανικής Οµοσπονδίας Εργασίας (AFL), τα οποία υποστήριζαν ότι θα ήταν αδύνατον να οργανωθεί ένα µεγάλο πλήθος µεταναστών εργατών, που στο µεγαλύτερο ποσοστό τους ήταν γυναίκες. Εξάλλου, εγγεγραµµένα µέλη στην AFL ήταν µόνο λευκοί άντρες. Δεν δεχόταν στους κόλπους της Μαύρους Αµερικανούς και µέχρι το 1918 απαγορευόταν η ένταξη γυναικών στα συνδικάτα της – ακόµα και σε κλάδους όπως η υφαντουργία όπου αποτελούσαν την πλειοψηφία. Η AFL αντιτάχθηκε στην απεργία, την οποία στήριξαν οι Βιοµηχανικοί Εργάτες του Κόσµου (IWW), αποκαλώντας την «επαναστατική και αναρχική».

 

Η απεργία είχε πράγµατι αυθόρµητα χαρακτηριστικά και ξέσπασε σε µια πόλη που ελεγχόταν πλήρως από τις µεγάλες εταιρείες κλωστοϋφαντουργίας, όπου µε την είσοδο των µηχανών είχαν προχωρήσει σε απολύσεις και χρειαζόντουσαν κατά βάση φτηνό και ανειδίκευτο προσωπικό, µε αποτέλεσµα να εργάζονται σε µεγάλο βαθµό νεαρά κορίτσια και παιδιά, και σε εξαντλητική εντατικοποίηση της παραγωγής, οδηγώντας τους σε ασθένειες και σε θανάτους. Οι εργάτες διέµεναν σε κτήρια που ανήκαν στις επιχειρήσεις, όπου αποτελούσε συνήθη πρακτική να στοιβάζονται πολλές οικογένειες σε κοινά διαµερίσµατα, προσπαθώντας να επιβιώσουν σε ακραίες συνθήκες πείνας και ανέχειας.

 

Χαρακτηριστικά, το ποσοστό θνησιµότητας για τα παιδιά κάτω των 6 ετών ήταν 50% και το 36% των αντρών και των γυναικών κλωστοϋφαντουργών πέθαινε πριν την ηλικία των 25.

 

“Η συγκεκριµένη απεργία είχε δύο καινοτοµίες: την οργάνωσαν και πρωτοστάτησαν σε αυτήν γυναίκες, καθώς επίσης υπήρξε συνειδητή απόφαση να ενωθούν στον αγώνα εργάτες διαφορετικών εθνικοτήτων. Κάθε συνέλευση και συνεδρίαση του σωµατείου µεταφραζόταν σε 25 διαφορετικές γλώσσες. […] Οι απεργοί του Λώρενς σχηµάτιζαν κινούµενες ανθρώπινες αλυσίδες µε τα σώµατά τους µπροστά στα εργοστάσια για να εµποδίσουν την είσοδο απεργοσπαστών και τις εφορµήσεις της αστυνοµίας που επιχειρούσε συλλήψεις. Οι γυναίκες ήταν ιδιαίτερα µαχητικές και αποτελεσµατικές στην παρεµπόδιση των απεργοσπαστών. Όταν συλλαµβάνονταν, αρνούνταν να πληρώσουν εγγυήσεις. Μόλις έβγαιναν από τα κρατητήρια, επέστρεφαν στις απεργιακές φρουρές. Ένα παγωµένο πρωινό, η αστυνοµία τις κατέβρεξε µε µάνικες νερού. Εκείνες κατάφεραν να πιάσουν έναν µπάτσο πάνω σε µια γέφυρα, του αφαίρεσαν τη στολή και παραλίγο να τον πετάξουν στο ποτάµι. Στη δίκη που ακολούθησε, κάποιος δικηγόρος ανέφερε: ένας αστυνοµικός µπορεί να καταφέρει δέκα άντρες, αλλά χρειάζονται δέκα αστυνοµικοί για να τα βγάλουν πέρα µε µία γυναίκα”.

 

Οι απεργοί απαντούσαν στις επιθέσεις της αστυνοµίας πετώντας κοµµάτια πάγου και σπάζοντας τα παράθυρα των εργοστασίων. Στην καταστολή της απεργίας αναφέρονται τρεις τουλάχιστον νεκροί εργάτες. Ανάµεσά τους η Anna LoPizzo, µετανάστρια από την Ιταλία, που δέχτηκε µια σφαίρα στο στήθος όταν αστυνοµικοί άνοιξαν πυρ κατά των απεργών, στη διάρκεια συγκρούσεων.

 

Λάντλοου. Το φθινόπωρο του 1913, κατεβαίνουν σε απεργία οι ανθρακωρύχοι στα ορυχεία του Ροκφέρλερ στο Κολοράντο. Οι απεργοί εκδιώκονται από τα σπίτια της εταιρείας και στήνουν καταυλισµό, όπου για µήνες οργανώνουν τη ζωή και τον αγώνα τους εκατοντάδες οικογένειες µεταναστών εργατών. Τον Απρίλη του 1914 η Εθνοφρουρά καλείται να καταπνίξει οριστικά την απεργία. Επιτίθεται µε όπλα στον καταυλισµό και βάζει φωτιά στις σκηνές, αφήνοντας πίσω της 25 νεκρούς, γυναίκες, άντρες και παιδιά.

 

“Με το ξέσπασµα της απεργίας κάτι άλλαξε στις γυναίκες των οικισµών. (…) Σύµφωνα µε την United Mine Workers Journal της 16ης Οκτωβρίου, στο Σόπρις οι γυναίκες ήταν οι πιο µαχητικές και µε πολλή προσπάθεια τις εµπόδισαν να «καθαρίσουν» τους «κίτρινους» εργάτες. Και στις 30 Νοεµβρίου, όταν κατέφθασαν οι απεργοσπάστες στο Λάντλοου, γυναίκες βρέθηκαν στην πρώτη γραµµή του πλήθους και τους γιουχάιζαν, κραδαίνοντας µπαστούνια του µπέιζµπολ, ενισχυµένα µε καρφιά. Οι γυναίκες πρόβαλαν τη σθεναρότερη αντίσταση στον αφοπλισµό του Λάντλοου (…).

 

Στην καλύτερη στιγµή της απεργίας, οι φιλίες, απελευθερωµένες από την περιοριστική καθηµερινότητα των οικισµών, ανακάλυπταν τη δυνατότητα να ανθίσουν, γίνονταν γενναιόδωρες. (…) Και τώρα δεν αµφισβητούσαν προκλητικά απλώς το παρελθόν και τα αγκυλωµένα έθιµά τους, αλλά τη βαθύτερη δοµή του ίδιου του βιοµηχανικού κόσµου. Στις απρόσµενες δυνατότητες που εµφανίζονταν στην απεργία, στις ευκαιρίες που έδινε για δράση και για έκφραση, οι γυναίκες αυτές ίσως είχαν πολύ περισσότερα να κερδίσουν σε σχέση µε τους άντρες τους. Με κάποιο ανεπαίσθητο αλλά ουσιώδη τρόπο, η πορεία της απεργίας είχε µεταβάλει ριζικά την ίδια τη φύση των σχέσεων αντρών και γυναικών”.

 

___________________________________________________________

 

Οµάδα ενάντια στην πατριαρχία

 

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση (Οµοσπονδία Συλλογικοτήτων)

No responses yet

Μαρ 08 2017

Η 8 Μάρτη θα μας βρει στον δρόμο. Ζήτω οι αγώνες των εργαζόμενων γυναικών!

By Rocinante |  6 Μαρτίου 2017

Μέσα στις σύγχρονες συνθήκες της εργασιακής πραγματικότητας, της προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης, τιμούμε ξανά φέτος τον μεγάλο αγώνα των εργατριών στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Υόρκης το 1857, εφαλτήριο στους αγώνες για τη γυναικεία χειραφέτηση. Οι εξεγερμένες εργάτριες διεκδικούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, διεύρυνση των δικαιωμάτων τους, ίσους μισθούς με τους άντρες συναδέλφους τους και ίση μεταχείρισή. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει εμβληματικοί αγώνες για το γυναικείο ζήτημα, από τις «σουφραζέτες» μέχρι τις Mujeres Libres (Ελεύθερες Γυναίκες) της Ισπανίας και τα σύγχρονα φεμινιστικά κινήματα, τους οποίους καλούμε να συνεχίσουμε στην κατεύθυνση μίας νέας κοινωνίας.

 

Καθημερινά, εμείς οι γυναίκες, έχουμε να αντιμετωπίσουμε την αποπομπή μας από την παραγωγή στην απόφαση μας να γίνουμε μητέρες, το φόρτο του οικογενειακού βίου, την υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης, τα σεξιστικά στερεότυπα και τις καθημερινές σεξουαλικές παρενοχλήσεις. Οι εργασιακές συνθήκες που επιβάλλονται από το Κεφάλαιο σε συνδυασμό με τις ανύπαρκτες κρατικές υποδομές (φύλαξη παιδιών, ηλικιωμένων, ΑμεΑ) και την αναπαραγωγή σεξιστικής συμπεριφοράς από μεγάλο κομμάτι του κοινωνικού συνόλου μετακυλούν δυσβάσταχτο φορτίο στις πλάτες μας και ταπεινώνουν την αξιοπρέπεια μας.

 

Αυτός ο διπλός ρόλος στο σπίτι (αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης) και στην εργασία συνοδεύεται από την ευρύτερη επίθεση προς την τάξη μας. Η θεαματική αύξηση της ανεργίας και η υποκατάσταση της εργασίας από απασχόληση με συμβάσεις εργασίας – σκουπίδια, ο αποκλεισμός κυρίως των γυναικών που ασχολούνται με το σπίτι , η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, η επισφάλεια και η αδήλωτη εργασία, ο περιορισμός των συνδικαλιστικών δράσεων διαμορφώνουν ένα πλαίσιο που αναπαράγει και διαιωνίζει την καταπίεσή μας.

 

Ακόμα και αν τα πατριαρχικά πρότυπα παρουσιάζουν την γυναίκα ως ένα άβουλο πλάσμα, πάντα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνική αλλαγή. Πάντα έπαιρνε θέση στους ταξικούς αγώνες απαιτώντας τα δικά της ιδιαίτερα δικαιώματα σε σχέση με του άντρα. Θέλει ίσους μισθούς, αποφόρτιση από τα βάρη του σπιτιού, να περπατάει στον δρόμο ελεύθερη, να είναι οικονομικά ανεξάρτητη από τον άνδρα, να μπορεί να έχει την πλήρη αυτοδιάθεση του σώματος της και να αναδεικνύει όπως εκείνη επιθυμεί την σεξουαλικότητα της.

 

Τους τελευταίους μήνες βιώνουμε μία αναγέννηση του φεμινιστικού κινήματος με μεγάλες κινητοποιήσεις από την Πολωνία μέχρι την Αργεντινή και τις ΗΠΑ, από την Κένυα μέχρι την Ελλάδα. Η κήρυξη απεργιών ενάντια στην διπλή καταπίεση αποδεικνύουν ότι αυτή η αναγέννηση αποκτά ταξικά χαρακτηριστικά, προτάσσοντας μία ενιαία εργατική τάξη ενάντια σε κάθε διαχωρισμό που επιβάλει η καπιταλιστική βαρβαρότητα.

 

Η Ομάδα Γυναικών της Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε στις 8 του Μάρτη θα βρίσκεται στο δρόμο. Καλούμε κάθε γυναίκα, κάθε εργάτρια και τελικά κάθε καταπιεσμένο άνθρωπο στη συγκέντρωση που θα πραγματοποιηθεί στην πλατεία Κλαυθμώνος στις 19:00.

 

-ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΜΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ

-ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΥΛΟ ΜΑΣ

No responses yet

Ιαν 07 2017

Με την Αναρχία-Στο δρόμο για την Αναρχία

Ούτε αριστερά, Ούτε φασισμός-εθνικισμός, Ούτε δημοκρατία, Ούτε κομμουνισμός, Ούτε σοσιαλισμός, Ούτε δεξιά, Ούτε κεντρώοι

Με την Αναρχία- Ζητώ η Αναρχία-Για πάντα Αναρχία-Στο δρόμο για την Αναρχία

No responses yet

« Newer Entries - Older Entries »