Μαΐ 16 2018

Ά τακτικό συνέδριο ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ(19-20/5/2018 Αθήνα)

Published by under ΑΠΌΨΕΙΣ

No responses yet

Μαΐ 16 2018

2 μέρες για την αναρχία(από δυσηνιο ίππο/ΑΠΟ)(25-26/5/2018 Πάτρα)

Published by under ΑΠΌΨΕΙΣ

No responses yet

Μαρ 02 2018

ΔΡΌΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΊΑΣ – ΦΥΛΛΟ 3

Published by under ΑΠΌΨΕΙΣ

ΔΡΌΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΊΑΣ

Η 8η Μαρτίου ως παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας καθιερώθηκε προς τιμή δύο αποκλειστικά γυναικείων απεργιακών κινητοποιήσεων που έλαβαν χώρα στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα.

στις 8 Μαρτίου 1857, οι εργαζόμενες στις βιοτεχνίες ενδυμάτων της Ν.Υόρκης, λευκοντυμένες, διοργάνωσαν μεγάλη πορεία και πικετοφορία, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ωράριο 10 ωρών (από τις 16), φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας, κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων, άρση της ανισοτιμίας ανδρών και γυναικών, μεροκάματα ίσα με των κλωστοϋφαντουργών και των ραφτών. Η διαδήλωση αυτή χτυπήθηκε άγρια και βάφτηκε στο αίμα..

Το 1900, οι εργαζόμενες συγκροτούν μερικά από τα μεγαλύτερα σωματεία στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών και διεξάγουν μαχητικούς αγώνες, που καταστέλλονται βιαίως. Οι συνθήκες συνέχιζαν να είναι αξιοθρήνητες στα εργοστάσια και οι γυναίκες δέχονταν πρόστιμα για τα πλέον απίστευτα πράγματα όπως γιατί γελούσαν, μιλούσαν, τραγουδούσαν εν ώρα δουλειάς. Οι υπερωρίες ήταν υποχρεωτικές και συχνές, χωρίς πληρωμή γι αυτές.

Το Φεβρουάριο του 1909 στην Ν. Υόρκη, έγινε μεγάλη μακροχρόνια απεργιακή κινητοποίηση με σύνθημα «Ψωμί και Τριαντάφυλλα», που κράτησε  13 βδομάδες και συμμετείχαν σ΄αυτήν περισσότερες από 20.000 εργάτριες. Γυναίκες ξυλοκοπήθηκαν, σύρθηκαν στα δικαστήρια αλλά η  απεργία διαλύθηκε όταν έγιναν συμβιβασμοί στις περισσότερες επιχειρήσεις. Ήταν απίστευτος ο ενθουσιασμός και το πείσμα αυτών των γυναικών.

 

Λούσυ Πάρσονς

(Lucy Parsons, 1853 – 7 Μαρτίου 1942)

Αμερικανίδα οργανώτρια εργατών, ρήτορας και αναρχική ακτιβίστρια.

Γέννηση: 1853, Τέξας, ΗΠΑ

Απεβίωσε: 7 Μαρτίου 1942, Σικάγο, Ιλινόι, ΗΠΑ

Σύζυγος: Άλμπερτ Πάρσονς (νύμφ. 1871–1887)

Παιδιά: Λούλου Έντα Πάρσονς, Albert Richard Parsons, Jr.

 

ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Σύμφωνα με την δική της αφήγηση ήταν κόρη της μεξικάνας μιγάδας Marie del Gather και του ινδιάνου Κρηκ John Waller και μεγάλωσε δίπλα σε συγγενείς της σε ένα ράντσο του Τέξας, όταν ορφάνεψε σε ηλικία 3 ετών. Το 1870 σε ηλικία 17 ετών, γνώρισε τον Άλμπερτ Πάρσονς (Albert Richard Parsons, 1848 – 1887), έναν πρώην στρατιώτη του Νότου και τότε ριζοσπάστη δημοκρατικό, τον παντρεύτηκε την επόμενη χρονιά και έφυγε μαζί του για το Σικάγο, όπου άρχισε να εργάζεται ως μοδίστρα.

ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟ

Οι Πάρσονς προσχώρησαν στους κύκλους των αναρχικών και επαναστατών εργατών του Σικάγου και από το 1877 δραστηριοποιήθηκαν με πράξεις ή με άρθρα στην εφημερίδα Ο Σοσιαλιστής(The Socialist) υπέρ των πολιτικών κρατουμένων, των ανέργων, των έγχρωμων, των άστεγων, των βετεράνων του εμφύλιου πολέμου και των γυναικών (ήδη το 1879 η Λούσυ ήταν στέλεχος της Ένωσης Εργαζόμενων Γυναικών, Working Women’s Union). Το 1883, ενώ ήδη η Λούσυ ήταν ήδη μητέρα δύο παιδιών, οι Πάρσονς υπήρξαν συνιδρυτές, μαζί με άλλους, του τοπικού παρατήματος της αναρχικής Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων (International Working People’s Association, IWPA) και από το επόμενο έτος αρθρογραφούσαν τακτικά στην επιθεώρηση της ένωσης Ο Συναγερμός(The Alarm). Ιστορικό έχει

μείνει το άρθρο της Λούσυ με τίτλο To Tramps με το οποίο γινόταν παραίνεση στους εργάτες και τους άνεργους να εξεγερθούν ενάντια στους πλουτοκράτες.

ΧΗΡΑ ΕΝΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Μετά την αιματηρή πρωτομαγιά του 1886, στην οποία το ελεγχόμενο τότε από τους αναρχικούς της IWPA εργατικό κίνημα έθεσε το αίτημα του οκταώρου, ο σύζυγός της συνελήφθη, δικάστηκε και εκτελέστηκε με απαγχονισμό στις 11 Νοεμβρίου του επομένου έτους, ως δήθεν υπαίτιος των ταραχών στην Haymarket Square του Σικάγου, αλλά και της βόμβας που ρίχτηκε ενάντια στους επιτιθέμενους αστυνομικούς.

Με ισχυροποιημένη την φωνή της από την προσωπική τραγωδία της, η Πάρσονς προσκλήθηκε το 1888 στην Αγγλία για μία σειρά ομιλιών για τον Αναρχισμό και το εργατικό κίνημα. Έχοντας ήδη αποκτήσει την φήμη του πολύ δυνατού ρήτορα και αρθρογράφου της κοινωνικής επανάστασης, ίδρυσε το 1892 το βραχύβιο μηνιαίο αναρχοκομμουνιστικό περιοδικό Ελευθερία(Freedom. A Revolutionary Anarchist – Communist Monthly), ενώ γνώρισε κατ’ επανάληψη συλλήψεις και άλλες ενοχλήσεις από πλευράς του κράτους, άλλοτε μετά από δημόσιες ομιλίες της και άλλοτε κατά την διάρκεια διανομής αναρχικών προκηρύξεων και μπροσουρών.

Εστιασμένη πάντοτε στην ανάγκη καλής οργάνωσης, σε αντίθεση προς τους αμερικανούς αναρχικούς των αρχών του 20ου αιώνα που είχαν πια απομακρυνθεί από την οργανωτική λογική τής νεκρής πια IWPA, η Πάρσονς συμμετείχε το 1905 στην ίδρυση της αναρχοσυνδικαλιστικής εργατικής ένωσης Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου(Industrial Workers of the World, IWW). Προς στήριξη της οργανωτικής δουλειάς της IWW εξέδωσε μάλιστα την εφημερίδα Ο Απελευθερωτής(The Liberator) και το 1909 περιόδευσε για μία ακόμα φορά σε άλλη χώρα, αυτή την φορά

τον Καναδά στα πλαίσια της προπαγάνδας τής IWW, για σειρά ομιλιών υπέρ του εργατικού κινήματος. Τον Ιανουάριο του 1915 οργάνωσε μόνη της με επιτυχία στο Σικάγο τις διαδηλώσεις ενάντια στην φτώχεια και την  πείνα, σπρώχνοντας έτσι την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας και το Σοσιαλιστικό Κόμμα να πραγματοποιήσουν μία πολυπληθέστατη διαδήλωση στις 12 Φεβρουαρίου. Κατά την δεκαετία του 1920 η αστυνομία του Σικάγου την περιέγραφε σε αναφορές της σαν «πιο επικίνδυνη από 1.000 μαζεμένους ταραχοποιούς».

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΕ ΠΥΡΚΑΪΑ

Υπέργηρη πια η Λούσυ Πάρσονς, έχασε την ζωή της στις 7 Μαρτίου 1942 στην διάρκεια μιας πυρκαϊάς που ξέσπασε στην κατοικία της στο Σικάγο, έχοντας περάσει σχεδόν 50 χρόνια από την ζωή της σε ανένδοτο κοινωνικοπολιτικό αγώνα με στόχο μία καλύτερη και δικαιότερη ζωή για τους εργαζόμενους συνανθρώπους της.

Ο από το 1910 σύντροφός της Τζωρτζ Μάρκσταλ (George Markstall) πέθανε την επόμενη ημέρα, από τα τραύματά του στην απελπισμένη προσπάθειά του να την σώσει. Οι σοροί τους αποτεφρώθηκαν και οι σποδοί τους τάφηκαν μαζί κοντά στο Μνημείο των Μαρτύρων της Haymarket στο Waldheim, ενώ όλο το αρχείο τους και η αποτελούμενη από 1.500 τίτλους βιβλιοθήκη τους κατασχέθηκαν από την αστυνομία του Σικάγου

No responses yet

Ιαν 24 2018

ΑΠΌΨΕΙΣ

Published by under ΑΠΌΨΕΙΣ

Δείτε εδώ όλες τις απόψεις.

Οι απόψεις των μελών εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο την άποψη των συγγραφέων τους και όχι συνολικά την ΆΡΦΑ ΣΕ ΚΥΚΛΟ εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά

No responses yet

Ιαν 21 2018

Πατρίδα μας όλη ή Γη, Σημαία μας ή Ελευθερια.

Published by under Κείμενα

Ο διεθνισμός, προτάσσει την Αλληλεγγύη των προλετάριων και των καταπιεσμένων ενάντια σε αυτούς που μας εκμεταλλεύονται και καταστρέφουν τις ζωές μας.

Θα είμαστε ενάντια σε εθνικισμό, σε εξουσία και σε ιεραρχία, μέχρι την κοινωνική απελευθέρωση και την ταξική ισότητα.

 

Κανένα έθνος δε μας ενώνει.

Όχι σε τάξεις, έθνη, φυλές.

Πόλεμος ενάντια στον πατριωτισμό. Κατάργηση των συνόρων, συναδέλφωση όλων των λαών.

Κατάργηση όλων των εθνών/κρατών.

Υψώνουμε Μαύρη Σημαία σε αυτούς πού καταπατούν την Ελευθερια μας σε αυτούς πού προσπαθούν να μας βάλουν μέσα στα σύνορα τους.

Πατρίδα μας όλη ή Γη, Σημαία μας ή Ελευθερια.

 

 

No responses yet

Νοέ 07 2017

ΔΡΌΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΊΑΣ – ΦΥΛΛΟ 2

Published by under ΑΠΌΨΕΙΣ

ΔΡΌΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΊΑΣ


ΑΝΑΡΧΙΚΌ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΚΙ από Δρόμο Ελευθερίας Κεφαλονιά και ΑΡΦΑ ΣΕ ΚΥΚΛΟ * 1 Νοεμβρίου 2017 * ΦΥΛΛΟ  2 * (dromoslefteriasmolotof.blogspot.gr) (arfasekuklo.espivblogs.net)


 

ο Ληξουριωτης αναρχικος,σατιρικος ποιητης Μικέλης Άβλιχος

Published by arfasekuklo Ιστορικά Αναρχικά ελλαδικού χώρου

 

Μικέλης Άβλιχος(Ληξούρι-Κεφαλονιάς)

Γέννηση 18 Μαρτίου 1844

Τόπος γέννησης Ληξούρι

Θάνατος 28 Νοεμβρίου 1917

Τόπος θανάτου Ληξούρι

ιδιότητες συγγραφέας και ποιητής

ο ληξουριωτης αναρχικος,σατιρικος ποιητης Ο Μικέλης (Μιχαήλ) Γ. Άβλιχος ήταν σατιρικός ποιητής. Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς στις 18 Μαρτίου 1844 από εύπορους γονείς, τον Γεώργιο Άβλιχο του Θεοδώρου (1807-28/11/1897) και την Ειρήνη Κουρούκλη του Σπυρίδωνος (1820-17/1/1845). Σπούδασε στο εκεί Πετρίτσειο Γυμνάσιο και μετά στην Ελβετία στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης, όπου και ήλθε σε επαφή με τον αναρχισμό και τις ιδέες του Μιχαήλ Μπακούνιν. Έζησε κάποια χρόνια στο Παρίσι, την Ζυρίχη και την Βενετία. Όταν το 1872 επέστρεψε στην πατρίδα του, συνέχισε και συμπλήρωσε την ποίηση του συμπατριώτη του Ανδρέα Λασκαράτου, εστιάζοντας την λεπτή ειρωνεία του στον αγώνα κατά της κοινωνικής αδικίας, της θρησκοληψίας, της πλουτοκρατίας και του πολέμου.

Για ένα μικρό διάστημα συνεργάστηκε λογοτεχνικά με τους Παναγιώτη Πανά και τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, υπήρξε ωστόσο πολύ φειδωλός στις δημοσιεύσεις και γι’ αυτό το σύνολο της δημοσιευμένης ποιητικής του παραγωγής (κυρίως σονέτα) δεν ξεπερνά τις 100 σελίδες. Κατά την περίοδο 1912–1913 πάντως, έκανε τις τακτικότερες δημοσιεύσεις του στο περιοδικό Ζιζάνιο.

Παρά την ευψυχία και την ισχυρή του προσωπικότητα, ο Άβλιχος δεν κατόρθωσε να επηρεάσει αποτελεσματικά την επτανησιακή διανόηση της εποχής του, και ενώ, όπως γράφει ο Γιάννης Κορδάτος, στην Αθήνα η ποίησή του εκτιμήθηκε πολύ, η ασφυκτικά ελεγχόμενη από τους πλούσιους και τους παπάδες τοπική κοινωνία τον οδήγησε γρήγορα στην απομόνωση. Πέθανε στο Ληξούρι στις 28 Νοεμβρίου 1917 και τάφηκε εκεί. Έμεινε μέχρι το θάνατό του συνεπής στις αθεϊστικές και αναρχικές θέσεις του και αποχαιρέτησε τους φίλους του με τα εξής τελευταία του λόγια: «Μην θρηνείτε, γιατί ο Μικέλης πάει στην ζωή».

 

ηταν αναρχικος,σατιρικος ποιητης. γεννηθηκε στο ληξουρι-κεφαλονιας στις 18 μαρτιου 1844. σπουδασε στο πετριτσειο γυμνασιο ληξουριου και μετα στην ελβετια στο πανεπιστημιο της βερνης. πεθανε στο ληξουρι στις 28 νοεμβριου 1917 και ταφηκε εκει. αποχαιρετησε τους φιλους του με τα εξης τελευταια του λογια:μην θρηνειτε,γιατι ο μικελης παει στην ζωη.

 

ο Mικέλης Άβλιχος Πίστευε στην κοινωνική δύναμη της ποίησης και ειδικά της σάτιρας. Ήταν ακέραιος άνθρωπος, με σπάνια συνείδηση, εριστικός και αρκετά μετριόφρονας.

Η ποίηση του ακολουθεί την επτανησιακή παράδοση (όπου μάλιστα είναι και ο τελευταίος αυτής).

Ο λόγος του ήταν επαναστατικός και αντίθετος με το κοινωνικό καθεστώς και τις κυρίαρχες αξίες της εποχής του.

Χαρακτηρίζεται αθεϊστής, θεωρητικά αναρχικός και ριζοσπάστης. Μέσω των ποιημάτων του, ο Άβλιχος επιγραμματοποιεί κάθε υπόθεση κοινωνικού και πολιτικού περιεχομένου προσδίδοντας άλλοτε σαρκαστικό, άλλοτε ειρωνικό άλλοτε σατιρικό – και όχι μόνο – χαρακτήρα. Είναι εναντίον του πολέμου και του πατριωτισμού σε μια εποχή που οι  εθνοτικοί πόλεμοι στα Βαλκάνια διαδέχονται ο ένας τον άλλο.

Αν και ταξίδευε αρκετά παρέμεινε ο τύπος παραστατικού ανθρώπου που επιθυμεί να ζήσει και να πεθάνει στον τόπο που γεννήθηκε. Είχε ελάχιστους φίλους και στο τέλος πέθανε παραγνωρισμένος.

 
    

 

 

 

 

 

Εξέγερση του Πολυτεχνείου 1973

 

Μαζική διαδήλωση λαϊκής αντίθεσης στο δικτατορικό πολιτικό καθεστώς της Ελλάδας το 1973

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μαζική και δυναμική εκδήλωση της λαϊκής αντίθεσης στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών που έλαβε μέρος στην ελληνική επικράτεια τον Νοέμβριο του 1973. Η εξέγερση ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου με κατάληψη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών από φοιτητές και σπουδαστές και η οποία κλιμακώθηκε σε αντιχουντική εξέγερση, καταλήγωντας σε αιματοχυσία το πρωί της 17ης Νοεμβρίου, ύστερα από μια σειρά γεγονότων αρχής γενομένης με την είσοδο άρματος μάχης στον χώρο του Πολυτεχνείου και την επαναφορά σε ισχύ του σχετικού στρατιωτικού νόμου που απαγόρευε τις συγκεντρώσεις και την κυκλοφορία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

 

Αίτια

Η Ελλάδα βρισκόταν από τις 21 Απριλίου 1967 υπό τη δικτατορική διακυβέρνηση του στρατού, καθεστώς που είχε καταργήσει τις ατομικές ελευθερίες, και είχε εξορίσει, φυλακίσει και βασανίσει πολίτες με κριτήριο τις πολιτικές τους πεποιθήσεις.

Το 1973 βρίσκει τον ηγέτη της χούντας, Γεώργιο Παπαδόπουλο, να έχει ξεκινήσει μια διαδικασία φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος, η οποία συμπεριλάμβανε την αποφυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων και την μερική άρση της λογοκρισίας, καθώς και υποσχέσεις για νέο σύνταγμα και εκλογές στις 10 Φεβρουαρίου 1974 για επιστροφή σε πολιτική διακυβέρνηση.

Η χούντα, στην προσπάθειά της να ελέγξει κάθε πλευρά της πολιτικής, είχε αναμιχθεί στον φοιτητικό συνδικαλισμό από το 1967, απαγορεύοντας τις φοιτητικές εκλογές στα πανεπιστήμια, στρατολογώντας υποχρεωτικά τους φοιτητές και επιβάλλοντας μη εκλεγμένους ηγέτες των φοιτητικών συλλόγων στην Eθνική Φοιτητική Ένωση Eλλάδας (ΕΦΕΕ). Αυτές οι ενέργειες δημιούργησαν έντονα αντιδικτατορικά αισθήματα στους φοιτητές, όπως τον φοιτητή Γεωλογίας Κώστα Γεωργάκη, ο οποίος αυτοπυρπολήθηκε δημόσια το 1970 στην Γένοβα της Ιταλίας σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στη χούντα. Με αυτή την εξαίρεση, η πρώτη μαζική δημόσια εκδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στη χούντα ήρθε από τους φοιτητές στις 21 Φεβρουαρίου 1973.

Οι αναταραχές ξεκίνησαν λίγο νωρίτερα, στις 5 Φεβρουαρίου, όταν οι φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν αποχή από τα μαθήματά τους. Στις 13 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε διαδήλωση μέσα στο Πολυτεχνείο και η χούντα παραβίασε το πανεπιστημιακό άσυλο, δίνοντας εντολή στην αστυνομία να επέμβει. Έντεκα φοιτητές συλλήφθηκαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη. Με αφορμή αυτά τα γεγονότα, στις 21 Φεβρουαρίου, περίπου τρεις με τέσσερις χιλιάδες φοιτητές της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατέλαβαν το κτίριο της σχολής στο κέντρο της Αθήνας επί της οδού Σόλωνος, ζητώντας ανάκληση του νόμου 1347 που επέβαλε την στράτευση «αντιδραστικών νέων», καθώς 88 συμφοιτητές τους είχαν ήδη στρατολογηθεί με τη βία. Από την ταράτσα του κτιρίου απαγγέλλουν τον ακόλουθο όρκο: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στο όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β)του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων». Η αστυνομία έλαβε εντολή να επέμβει και πολλοί φοιτητές σε γύρω δρόμους υπέστησαν αστυνομική βία, χωρίς όμως τελικά να παραβιαστεί το πανεπιστημιακό άσυλο. Τα γεγονότα στη Νομική αναφέρονται συχνά ως προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Η εξέγερση των φοιτητών επηρεάστηκε επίσης σημαντικά και από τα νεανικά κινήματα της δεκαετίας του ’60, και ειδικά από τα γεγονότα τουΜάη του ’68.

 

Τα γεγονότα

Στις 14 Νοεμβρίου 1973 φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν αποχή από τα μαθήματα και ξεκίνησαν διαδηλώσεις εναντίον του βάναυσου στρατιωτικού καθεστώτος. Οι φοιτητές που αυτοαποκαλούνταν «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», οχυρώθηκαν μέσα στο κτίριο της σχολής επί της οδού Πατησίων και ξεκίνησαν τη λειτουργία του ανεξάρτητου ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου. Ο πομπός κατασκευάστηκε μέσα σε λίγες ώρες στα εργαστήρια της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών. Το, πλέον ιστορικό, μήνυμά τους ήταν: Εδώ Πολυτεχνείο! Λαέ της Ελλάδας το Πολυτεχνείο είναι σημαιοφόρος του αγώνα μας, του αγώνα σας, του κοινού αγώνα μας ενάντια στη δικτατορία.

Οι διαδηλώσεις, τα συλλαλητήρια και οι εκδηλώσεις ενάντια στο καθεστώς της Χούντας αυξήθηκαν. Κυρίως στην Αθήνα αλλά και σε σημεία της επαρχίας δημιουργήθηκαν συνθήκες εξέγερσης. Από τις 14 Νοεμβρίου μέχρι και τις 17 Νοεμβρίου (και πιο περιορισμένα μέχρι τις 18 Νοεμβρίου) στήθηκαν οδοφράγματα και διεξήχθησαν οδομαχίες μεταξύ εξεγερμένων και αστυνομίας. Στις 3 π.μ. της 17ης Νοεμβρίου, και ενώ οι διαπραγματεύσεις για ασφαλή αποχώρηση των φοιτητών βρίσκονταν σε εξέλιξη, αποφασίστηκε από την μεταβατική κυβέρνηση η επέμβαση του στρατού και ένα από τα τρία άρματα που είχαν παραταχθεί έξω από τη σχολή, γκρέμισε την κεντρική πύλη. Κατά την είσοδο του άρματος συνθλίβονται φοιτητές που βρίσκονται πίσω από την πύλη. Ο σταθμός του Πολυτεχνείου έκανε εκκλήσεις στους στρατιώτες να αψηφήσουν τις εντολές των ανωτέρων τους. Η μετάδοση συνεχίστηκε ακόμα και μετά την είσοδο του άρματος στον χώρο της σχολής. Οι φοιτητές που είχαν παραμείνει στο Πολυτεχνείο, μαζεύτηκαν στο κεντρικό προαύλιο. Η πτώση της πύλης ακολουθήθηκε από την είσοδο μιας μονάδας ενόπλων στρατιωτών των ΛΟΚ που οδήγησαν τους φοιτητές, έξω από το Πολυτεχνείο, μέσω της πύλης της οδού Στουρνάρη. Οι αστυνομικές δυνάμεις που περίμεναν στα δυο πεζοδρόμια της Στουρνάρη επιτέθηκαν στους φοιτητές. Πολλοί φοιτητές βρήκαν καταφύγιο σε γειτονικές πολυκατοικίες. Ελεύθεροι σκοπευτές της αστυνομίας άνοιξαν πυρ από γειτονικές ταράτσες, ενώ άνδρες της ΚΥΠ καταδίωξαν τους εξεγερθέντες. Οι εκφωνητές του σταθμού του Πολυτεχνείου παρέμειναν στο πόστο τους και συνέχισαν να εκπέμπουν για 40 λεπτά μετά την έξοδο, οπότε συνελήφθησαν.

 

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου

Στρατιώτες και αστυνομικοί έβαλαν με πραγματικά πυρά κατά πολιτών μέχρι και την επόμενη μέρα, με συνέπεια αρκετούς θανάτους στον χώρο γύρω από το Πολυτεχνείο αλλά και στην υπόλοιπη Αθήνα

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

No responses yet

Οκτ 10 2017

Αλληλεγγύη στα τρανς άτομα στο ΛΟΑΤΚΙ κίνημα

Published by under ΑΠΌΨΕΙΣ

Για την οριστική καταστροφή κάθε ίχνους σεξισμού, τρανσφοβίας και ομοφοβίας.

-Αλληλεγγύη στο ΛΟΑΤΚΙ κίνημα.

– Να τσακίσουμε τον σεξισμό σε κάθε γειτονιά.

-Η σεξουαλική χειραφέτηση είναι επίσης και κοινωνική χειραφέτηση

-Να βγούνε στο προσκήνιο και να ζήσουν μια ορατή λοατκι κοινωνική ζωή, απαλλαγμένη από την τρανσφοβια, την ομοφοβία, τον σεξισμό τις διακρίσεις και τον κοινωνικό ρατσισμό.

-Να αντιμετωπίσουν ισότιμα τις προκλήσεις της εφηβείας, της ενήλικης ζωής αλλά και της τρίτης ηλικίας.

-Να διεκδικήσουν ισότιμα τα ζητήματα πατρότητας ή μητρότητας.

-Να προβάλουν την πολιτισμική τους ποικιλομορφία.

Αντί της απόκτησης «δικαιωμάτων» και της φιλοδοξίας για «ισότητα», θα πρέπει να κάνουμε αγκιτάτσια για την απελευθέρωση

{Δρόμος Ελευθερίας}

 

 

No responses yet

Σεπ 20 2017

Μία κοινωνία δομημένη με Αναρχικά χαρακτηριστικά, ελεύθερη

Published by under Κείμενα

Κατάργηση του κράτους, των κυβερνήσεων, των πολιτικών και κάθε εξουσίας, που φτιάχνει τους νόμους και τους επιβάλλει στους άλλους: επομένως κατάργηση των μοναρχιών, των δικτατοριών, των δημοκρατιών, των κοινοβουλίων, των στρατών, των αστυνομιών, των δικαστικών εξουσιών και κάθε θεσμού που κατέχει τα μέσα καταναγκασμού.

Οργάνωση των λαϊκών δυνάμεων.  Αδιάκοπος αγώνας, βίαιος ή μη βίαιος ανάλογα με τις συνθήκες, ενάντια στην κυβέρνηση και ενάντια στην τάξη των αφεντικών για να κατακτήσουμε όσο γίνεται περισσότερη ελευθερία και ευημερία για όλους.

Όχι σε κόμματα, τάξεις, έθνη, φυλές, Θρησκείες.

 

Ενάντια σε κάθε είδους καθοδήγηση προτάσσοντας την Αναρχική οργάνωση με αντιιεραρχική δομή στους εργασιακούς χώρους,τις γειτονιές,τις κοινότητες,τις πόλεις,τα σχολεία,τα πανεπιστήμια(με σωματεία,συλλόγους,ομάδες,πυρήνες).

Μία κοινωνία με αντι-ιεραρχικές λαϊκές συνελεύσεις που οι αποφάσεις παίρνονται από όλους που συμμετέχουν στη συνέλευση και όχι από εκλεγμένους αντιπροσώπους.

Συμμετοχή στα κοινά και στη λήψη των αποφάσεων, ενάντια στις αποφάσεις των πολιτικών, των κομμάτων, των εξουσιαστων.

Οργανωνόμαστε συλλογικά σε πολύμορφους μαχητικούς και αδιαμεσολάβητους κοινωνικούς αγώνες σε αναρχικές ομάδες(στις συνελεύσεις γειτονιάς,σε σχολεία και σχολές). Οι συλλογικές διαδικασίες, για να αποκτήσουν ουσία, απαιτούν σύνθεση απόψεων, εμπειριών, επαναοικειοποίηση της δημιουργικής γνώσης, ανάπτυξη τής συνειδητότητας και της πνευματικότητας, ανάπτυξη της κοινότητας λόγου και δράσης. δια μέσου της αναρχικής ομάδας προετοιμάζοντας για την άναρχη κοινότητα. Εκεί, όπου μέσα από την απλότητα των σχέσεων και τις ελεύθερες συμβιωτικές συνθήκες που δημιουργούν και εξελίσσουν οι άνθρωποι διαμορφώνεται η κοινότητα άποψης, γνώμης, πρόθεσης, απόφασης χωρίς να αποκλείεται η συναίνεση εφ’ όσον η εμπειρία και ο λόγος δεν μπορούν να συντεθούν. Ο κοινός τόπος δεν απαιτεί κανενός είδους προσέλευση, αρκεί η διάθεση για από κοινού αναζήτηση λύσεων σε ζητήματα που προκύπτουν με αλληλοκατανόηση, η ειλικρίνεια και δίχως υστεροβουλία και ιδιοτελή συμφέροντα

Στην κοινωνικη οργανωση ένα συνομοσπονδιακό σύστημα εργατικών Συμβουλίων και λαϊκών Συνελεύσεων,όπου ο καθένας και η καθεμία θα συμμετέχει,θα μιλάει και θα συναποφασίζει για όλες τις κοινωνικές,οικονομικές και πολιτικές υποθέσεις που την-τον αφορούν στον χώρο εργασίας,το σχολείο,το πανεπιστήμιο,το νοσοκομείο,την γειτονιά,το χωριό ή την πόλη.

Ελεύθερες ενώσεις και ομοσπονδίες των τοπικών κοινοτήτων,των πόλεων.

 

Οι εργάτες να καταλάβουν τους επαγγελματικούς τους χώρους και να τους διαχειριστούν χωρίς την παρουσία των εργοδοτών.

Τα μεσα παραγωγης(γαιες,εργοστασια,επιχειρήσεις) με συλλογικη ιδιοκτησια και διαχειριση-εργατική αυτοδιαχείριση-εργατική οργανωση απο τους εργατες.

Οι ίδιοι οι εργάτες πρέπει να λαμβάνουν όλες τις αποφάσεις. δεν πρέπει να έχουν αφεντικά ή επιχειρηματικούς αντιπροσώπους.

Η διαχείριση των εργοστασίων πρεπεί να γίνεται από εργατικά συμβούλια από τη βάση,από τις γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων σ’αυτά. αυτά τα εργατικά συμβούλια πρέπει να είναι άμεσα ανακλητά,και να λογοδοτούν σε τακτά διαστήματα στη βάση στις γενικές συνελεύσεις. όταν λέμε εργαζόμενοι εννοούμε τους εργάτες στην παραγωγή.

οι υπεύθυνοι θα ανακαλούνται,θα λογοδοτούν στη βάση.

 

Οι δημόσιοι χώροι ως σημεία συνάντησης των κοινωνικών ραντεβού,αποκατάστασης των σχέσεων άμεσης ενημέρωσης και συμμετοχής στα κοινά.

Όχι στην εμπορευματοποίηση των ελεύθερων χώρων.

Παραλίες απαλλαγμένες από τον οχετό της τουριστικής εκμετάλλευσης.

Να τρέχουμε στις καταπράσινες πλαγιές των βουνών χωρίς αυτές να διεκδικούνται από καζίνο και ξενοδοχεία.

 

Γνώση απελευθερωμένη από τα δεσμά του κράτους.

Η αλληλέγγυα συνεισφορά γνώσης να αγκαλιαστεί από τις τοπικές κοινωνίες και να γίνει όπλο ενάντια στην παροχή καλουπωμένης με στεγανά γνώσης.

Γνώση απαλλαγμένη από καριέρες και ιεραρχικές δομές.

 

Ενάντια στη φορολογία.

Καταργηση ολων των φορων.

Καταργηση του τραπεζικου συστηματος,κοινωνικοποιηση των περιουσιακων στοιχειων των τραπεζων.

 

Πόλεμος ενάντια στις θρησκείες.

 

Πόλεμος ενάντια στον πατριωτισμό. Κατάργηση των συνόρων, συναδέλφωση όλων των λαών.

κατάργηση όλων των εθνών/κρατών.

 

Καμια ανοχή σε σεξιστικες επιθέσεις.

Όχι στη σεξουαλική εκμετάλλευση των σωμάτων των γυναικών.

Όχι στον σεξισμό.

Να Είμαστε σε πόλεμο με την πατριαρχία-Ενάντια στην πατριαρχία.

Όχι στη γυναικεια καταπιεση-οχι στη βια κατα των γυναικων.

 

Όχι στις απελάσεις και στην καταστολή.

Όχι στα γκέτο(στρατοπεδα) μεταναστών-προσφύγων

Όχι στους ελέγχους στα σύνορα-καταργηση των συνορων

 

θελουμε Μια κοινωνία δομημένη με αναρχικά χαρακτηριστικά. που συνεπάγεται μια ακηδεμόνευτη,αυτόνομη και ελεύθερη κοινωνία που διεκδικεί την αυθυπαρξία της και στηρίζεται στην αυτάρκεια,την αλληλέγγυα συνεισφορά,την οριζόντια λήψη αποφάσεων,την άμεση διαχείριση του πρωτογενή τομέα,των μέσων παραγωγής αλλά και γενικά της ζωής, σε όλες τις εκφάνσεις της(υγεία,μορφωση,εργασιακά,ανθρώπινες σχέσεις κτλ.). συλλογικοποίηση στις δράσεις μας. επαναοικειοποίηση των δημόσιων χώρων ως σημεία συνάντησης των κοινωνικών ραντεβού,αποκατάσταση των σχέσεων,άμεσης ενημέρωσης και συμμετοχής στα κοινά.

κατάληψη των μέσων παραγωγής,αξιοποίηση της γης. εναντια στο κρατος. μια κοινωνία χωρίς σύνορα,αυτοδιαχειριζομενη με συνελεύσεις. συλλογικοποίηση της αντίστασης με συναποφάσεις και συνυπευθυνότητα. αυτοοργάνωση με οριζόντια αντιιεραρχική δομή στους εργασιακούς χώρους,τις γειτονιές,τα σχολεία,τα πανεπιστήμια κτλ..

*Για την Ελευθερία και Για την Αναρχία

No responses yet

Σεπ 11 2017

ΔΡΌΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΊΑΣ(ΑΝΑΡΧΙΚΌ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΚΙ) – ΦΥΛΛΟ 1

Published by under ΑΠΌΨΕΙΣ

ΔΡΌΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΊΑΣ


ΑΝΑΡΧΙΚΌ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΚΙ από Δρόμο Ελευθερίας Κεφαλονιά και ΑΡΦΑ ΣΕ ΚΥΚΛΟ * 11 Σεπτεμβρίου 2017 * ΦΥΛΛΟ  1 * (dromoslefteriasmolotof.blogspot.gr) (arfasekuklo.espivblogs.net)


 

Το κράτος και μέσα από την εκπαίδευση, προσπαθεί να κατασκευάσει καλοκουρδισμένα ρομποτάκια. Εκείνοι οι μαθητές όμως, που ξεπερνούν το ρόλο τους εξεγείρονται. Η ανάγκη για ελευθερία φέρνει συχνά τους αγωνιζόμενους σε ολική ρήξη με το κράτος, απομακρύνοντάς τους από την κρατική παγίδα των αιτημάτων και της διαπραγμάτευσης. Το ΚΚΕ ως κρατικός μηχανισμός καταστολής προσπαθεί να οδηγήσει τις κινητοποιήσεις των αγωνιζόμενων ανθρώπων, στη μιζέρια και την υποταγή. Το μίσος για την εξουσία όμως και το πάθος για τη λευτεριά δεν ανέχεται καθοδηγητές. Ούτε η οργάνωση του αγώνα μας και η συνεχής δράση μας. Τα όνειρά μας εφιάλτες τους, ας τους αναγκάσουμε να τους ζήσουν!

ΑΣ ΤΡΕΜΟΥΝ…

 

 

 

Κάθε εξουσία, δημοκρατική, σοσιαλιστική, αριστερή, κομμουνιστική, φασιστική ή εθνικοσοσιαλιστική –αλλά και οποιαδήποτε εξουσιαστική παραλλαγή– έχει εγκληματική φύση. Πολλές φορές, μάλιστα, πίσω από την προμετωπίδα της προόδου και της απελευθερώσεως, πραγματοποιούνται περισσότερα και πιο βάναυσα εγκλήματα από αυτά που πραγματοποιούν οι «αντιδραστικοί»

 

Το καλύτερο που έχουν ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ να κάνουν είναι ΝΑ ΤΟ ΒΟΥΛΩΣΟΥΝ αρκετά έχουν κοροϊδέψει τον λαό. Φτάνει πια! εδώ και τώρα ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 

 

 

No responses yet

Ιούν 11 2017

εξώ η εξουσία και οι μπάτσοι από τα LGBTQI+ φεστιβάλ pride

Published by under ΑΠΌΨΕΙΣ

καταδικάζουμε τη βία της αστυνομίας(των μπάτσων), τη βία της εξουσίας, τους υποστηρικτές των μπάτσων και της εξουσίας.

το Stonewall, γεννήθηκε ως εξέγερση ενάντια στην αστυνομική καταστολή.

οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι αλλά και η τάξη μας αντιμετωπίζουν την καταστολή από την εξουσία, από τους μπάτσους.

η εξουσία και οι μπάτσοι δεν έχουν θέση στα Φεστιβάλ Pride.

στεκομαστε Αλληλέγγυοι σε οποίο άνθρωπο χτυπιέται από την εξουσία, τους μπάτσους και τους υποστηρικτές τους

{Δρόμος Ελευθερίας}

 

 

No responses yet

Older Entries »